Mimetizarse para sobrevivir.

Darwin nos recuerda en El origen de las especies que el mimetismo es una manera de adaptarse al cambio con tal de sobrevivir, tal como había mencionado en ese ensayo en donde concluye que “aquel que sobrevive no es el más fuerte, ni el más inteligente, sino el que responde mejor al cambio”.
El mimetismo es la imitación o remedo que realizan muchos animales para protegerse adaptando ciertas características corporales y de conducta de otros seres de la naturaleza, tal como lo define Friedrich Dorsch en el Diccionario de psicología, (Herder, 1991). Por eso hay unos insectos que se transforman en hoja del árbol para engañar a sus presas y poder sobrevivir.
Los que creemos padecer de mimetismo, digo padecer porque se sufre y lo hacemos sin darnos cuenta, por eso, a la menor provocación imitamos el gesto, el tono de voz o, en otros niveles, la depresión, la manía o la agresión de aquellos con los que nos reunimos. Esto se convierte en un problema pues, sin darnos cuenta, dejamos de ser lo que somos y nos parecernos al otro, en lo bueno y en lo malo para no saber dónde quedó la bolita.
Imitamos el estado de ánimo de los que nos rodean o el tono de voz o la conversación, muchas veces de temas que no nos importan nada, pero que, vamos imitando con tal que nos acepten nuestros vecinos. No es de extrañar, cuando hablamos por teléfono a la casa de un conocido, que nos conteste la empleada doméstica y la confundamos por la voz de su patrona.
Como tampoco nos extraña que “la jefa de Gobierno de la capital ha llevado la imitación a extremos penosos. Su estrategia hasta el momento no es la continuidad sino la clonación”, como lo comentó Jesús Silva-Herzog Márquez en Reforma el 16 de enero pasado.
Efectivamente, clonarse es otra manera de mimetizarse, tal como fui testigo cuando hace mil años trabajé en IBM (1964-1976) y uno de mis compañeros se mimetizaba con el jefe a tal grado que, sin verlo, pensábamos que era él, como lo vimos en Zelig (1983) —la peor película de Woody Allen—, es una especie de documental circular que parece que no avanza, pero muestra varios ejemplos del fenómeno del mimetismo como mecanismo de adaptación y defensa frente al peligro de ser rechazado. Leonardo Zelig es “el hombre camaleón”, que logra convertirse en alguien del grupo, engordando o cambiando de color cuando toca jazz o como psiquiatra, cuando está en observación, con tal de sobrevivir a ese ambiente hostil.
Los camaleones se mimetizan y cambian de colores. Algunos logran pasar desapercibidos frente a sus enemigos de tal manera que sus futuras víctimas se confunden, como ese insecto hoja que se convierte en eso precisamente para engañar a sus víctimas como buen depredador que es, con tal de atrapar a sus presas.
Somos capaces de lo que sea cuando nuestro instinto de sobrevivencia está en funciones, de tal manera que, sin darnos cuenta, nos transformamos en lo que sea con tal de seguir vivos y coleando.
La única manera que podemos descubrir al camaleón que trata de engañarnos —Monterroso dixit— es cambiando los cristales que llevamos de diferentes colores para hacerlo conforme el otro cambia, de tal manera que lo veamos tal como es, para contrarrestar el efecto camaleón, de tal manera que, cambiando los cristales de colores cada vez que el otro cambia, siempre lo podremos ver encuerado, tal como es y no como deseaba que lo vieran.
Lo que está claro es que, entre las estrategias de supervivencia, el mimetismo es, sin lugar a dudas, un sorprendente mecanismo que impele a ciertos animales y plantas a disfrazarse de otros individuos sin importar que sean especies distintas, usando técnicas sofisticadas para que, de esa manera, el fin justifique los medios.
La verdad de las cosas es que, en buen plan, somos capaces de cualquier cosa con tal de sobrevivir y más todavía si creemos que el ambiente es hostil.
Martín Casillas de Alba
Sábado 4 de febrero, 2023.



Kubet com thấy người ta nhắc chuyện nền tảng hoạt động hơn 6 năm nên mình ghé qua xem layout ra sao. Mình không có thời gian đọc kỹ từng dòng, nhưng lướt một vòng là thấy họ trình bày khá “thực dụng”: tiêu đề đặt rõ ràng, nội dung chia thành các khối nhìn phát biết đang nói phần nào, kiểu muốn tìm thông tin cơ bản về vận hành hay giấy phép thì chỉ cần kéo nhẹ là gặp, không phải mò menu vòng vèo. Mình thích nhất là mấy đoạn số liệu họ để gọn theo kiểu bảng cột nên mắt bắt nhanh, đọc vài con số là hiểu ý, cảm giác giống trang tổng hợp thông…
23 win dạo này thấy nhắc hoài nên mình cũng bấm vào coi thử cho biết thôi, chứ không có ngồi tìm hiểu sâu. Vừa vào cái mình để ý ngay là trang nhìn khá thoáng, chữ không bị dồn dập nên lướt trên điện thoại đỡ mỏi mắt. Mình thích kiểu họ chia nội dung thành từng khối rõ ràng, nhìn qua là biết phần nào ra phần đó, không phải kéo một lèo mà vẫn chẳng hiểu đang ở đâu. Menu cũng đặt dễ thấy, bấm qua lại mượt, không phải loay hoay tìm nút. Nói chung chỉ lướt vài phút là mình nắm được cách họ sắp xếp rồi, nhất là mấy khối thông tin dạng cột…
rr88 mình cũng kiểu nghe người ta nhắc hoài nên bấm vào xem thử cho biết thôi, chứ không có rảnh ngồi đọc kỹ từng thứ. Vào cái là thấy giao diện khá “dễ thở”, nền nhìn thoáng và các khối nội dung tách bạch nên lướt xuống không bị rối. Mình thích nhất là mấy phần thông tin trình bày dạng bảng cột nhìn gọn, liếc qua là hiểu ý chính chứ không phải căng mắt dò. Thanh menu đặt chỗ dễ thấy nên chuyển qua lại giữa các mục nhanh, không phải mò mẫm nhiều. Nói chung cảm giác họ sắp xếp hợp lý, kiểu ai mới vào cũng không bị lạc, vì các khối nội dung và…
S8 bữa mình lướt thấy bạn bè nhắc nên tiện tay vào xem thử cho biết thôi. Mình không có thời gian ngồi đọc kỹ hết, chủ yếu coi giao diện có dễ dùng không. Vào cái là thấy bố cục khá gọn, chữ to rõ nên nhìn một lúc là biết nên bấm chỗ nào, không bị rối mắt. Mình thử chuyển qua vài mục trên trang chính thì thấy load ổn, kiểu không phải chờ lâu hay giật lag gì. Có chỗ họ để thông tin giấy phép hoạt động khá lộ, mình nhìn qua cũng thấy yên tâm hơn chút. Nói chung mình thích nhất là cách họ chia các khối nội dung ngay trên giao diện…